Chcielibyśmy podzielić się nieco wiedzą i przybliżyć Wam tematykę run. Ten wpis otwiera cykl postów o poszczególnych runach. Na dobry początek przedstawimy kilka informacji o samym alfabecie runicznym znanym jako Futhark Starszy. 

Obecnie najstarszymi odkrytymi artefaktami runicznymi są Fibula z Meldorf (północne Niemcy) datowana na I połowę I w. n.e. i kamień runiczny znad jeziora Tyrifjorden (wschodnia Norwegia), który powstał między 1, a 250 rokiem n.e.

Nazwa FUTHARK jest akronimem pierwszych sześciu run alfabetu. Futhark Starszy (zwany też klasycznym) używany był prawdopodobnie na terenie Danii, Norwegii i Szwecji do VIII w. n.e. zanim ewoluował w tak zwany Futhark Młodszy. Stosowano go w celach religijnych, do wróżenia i magii, ale możliwe, że był także zwykłym środkiem porozumiewania się.

Futhark Starszy zawiera 24 znaki runiczne, każdy z nich ma swoją nazwę i przypisane mu znaczenie, oraz odpowiada konkretnej głosce języka staronordyckiego. Alfabet ten podzielony jest wewnętrznie na 3 grupy znaczeniowe po 8 znaków, zwane aetami.

Pierwszy z nich to tak zwany aet Freya, lub Frei, zawierający runy: Fehu, Uruz, Thurisaz, Ansuz, Raido, Kenaz, Gebo i Wunjo. Znaczeniowo grupa ta może być porównywana z dzieciństwem i młodością człowieka, kiedy to pełni entuzjazmu poznajemy życie i beztrosko korzystamy z jego uroków.

Drugi aet, zwany aetem Hel, lub Heimdalla składa się z run: Hagalaz, Naudiz, Isaz, Jera, Eihwaz, Pertho, Algiz, Sowelo. Kojarzony jest z wchodzeniem człowieka w dorosłość, zdobywaniem życiowego doświadczenia i mądrości, poprzez pokonywanie przeciwności, godne znoszenie cierpienia i przeżywanie trudnych doświadczeń.

Na trzeci aet, określany aetem Tyra, składają się runy: Tiwaz, Berkanan, Ehwaz, Mannaz, Laguz, Ingwaz, Dagaz i Othala. Ostatnia grupa run prowadzi nas do pełnej dojrzałości, odnalezienia sensu i celu życia, spełnienia materialnego i oświecenia duchowego, zrozumienia siebie i otaczającego nas świata.

Źródła: Berenika Tern “Księga Run”, national-geographic.pl